"Αργά ή γρήγορα, όλοι θα έχετε πρόβλημα."
Greek translation of Sooner or Later You will all be in Trouble
Bαλκάνιοι αναρχικοί από τη βόρεια ευρώπη, balkan(at)occupiedlondon.org
Και να που τελικά, ένα βράδυ λίγες εβδομάδες πριν τη σύνοδο των G8, τα λόγια ενός γερμανού ασφαλίτη στη γειτονιά Kreuzberg του Βερολίνου συμπύκνωσαν όλη τη φιλοσοφία της αστυνομίας σχετικά με την αντιμετώπιση και καταστολή των δράσεων που έλαβαν χώρα ενάντια στη σύνοδο. Η στάση της στη μαζική πορεία του Σαββάτου και τα blockades των επόμενων ημερών και παράλληλα οι βίαιες εισβολές σε συλλογικότητες στέγης και παλιά στέκια του Βερολίνου και του Αμβούργου, άφησαν να φανεί πως η αστυνομία είχε αποφασίσει να χτυπήσει (και το έκανε επιτυχημένα) σε δύο επίπεδα: Από τη μία, στόχευσε σε αυτούς που είχαν το πρόβλημα «αργότερα» Γνωστοί τους από τα παλιά, αναρχικοί, αριστεροί και ακτιβιστές, ειδοποιήθηκαν πριν την έναρξη της συνόδου με επιδρομές σε γνωστά σπίτια. Κι από την άλλη, ο νέος κόσμος που “είχε το προβλήμα” με το που μπήκε στο κίνημα, απλά και μόνο κάνωντας το λάθος να βρεθεί στην πρώτη γραμμή: Αντλίες νερού, δακρυγόνα, πλαστικές σφαίρες και τα pepper spray δικαίωσαν απόλυτα τον ασφαλίτη του Kreuzberg. Για όσους/ες είχαν πρόβλημα από παλιά, και για όσους/ες το αντιμετώπισαν τώρα, η αντι-σύνοδος του Ροστόκ ήταν ένα σημείο-καμπή. Το έβλεπες στα μάτια και στα λόγια του κόσμου που πριν ξεκινήσει καν η σύνοδος, πριν ξεκινήσει καν το ταξίδι του για τη γερμανία έλεγε καθαρά: Αν επαναλαμβάνονταν τα λάθη προηγούμενων ετών, το Heiligendamm θα μπορούσε, χωρίς υπερβολή, να είναι η ταφόπλακα αυτού του κινήματος. Τελικά τι συνέβη; Οι παρακάτω λίγες λέξεις συνοψίζουν μια πρώτη απόπειρα καταγραφής και ανάλυσης των εμπειριών μας από την αντι-σύνοδο του Heiligendamm. Κι αν σε πολλά σημεία το κείμενο φανεί οξύ ή επιθετικό, είναι γιατί έχουμε την αγωνία να δούμε όλη αυτή την ενέργεια που συγκεντρώθηκε στη βόρεια γερμανία στις αρχές του Ιούνη να αρχίσει να διοχετεύεται, επιτέλους, προς πιο δημιουργικές κατευθύνσεις. Ας μην παρεξηγηθεί, λοιπόν, το ύφος του κειμένου, που μόνο μοιρολατρικό δεν είναι: Το ότι βρεθήκαμε όλοι/ες μας εκεί, και το ότι είμαστε εδώ τώρα και το συζητάμε, είναι από μόνη της μια δήλωση: Όχι μόνο δεν έχουμε πεθάνει, αλλά επανερχόμαστε και αργά ή γρήγορα θα είμαστε πιο δυνατοί/ες από ποτέ!
Τα Όρια του Ακτιβισμού.
Φανταστείτε: Ένας δεκαοχτάχρονος φτάνει σε ένα από τα τρία camp που μας φιλοξένησαν, όλα γύρω από την κόκκινη ζώνη. Σε ποιό από τα τρία κατέληξε πιθανόν να ήταν τυχαίο, θα επηρεάσει όμως σε τεράστιο βαθμό την εμπειρία του από την αντι-σύνοδο: Για παράδειγμα, όπως τουλάχιστον το ζήσαμε εμείς, το κλίμα στο καμπ του Ροστόκ (όπου κυριάρχησαν οι ομάδες της οργανωμένης/ρεφορμιστικής αριστεράς) ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό του Reddelich (με πολύ πιο μαζική την παρουσία ατόμων του αναρχικού/αα χώρου) και αυτό με τη σειρά του θα πρέπει να ήταν τελείως διαφορετικό από το καμπ του Wichmannsdorf, για το οποίο δεν έχουμε ιδία άποψη, αφού δε βρεθήκαμε καν εκεί. Δε βρεθήκαμε: εκεί ακριβώς ήταν για εμάς το πρόβλημα με το κατά τα άλλα οργανωμένο στην εντέλεια πρόγραμμα των δράσεων. Πράγματι, από τη στιγμή που σα βασικός σκοπός των δράσεών μας τέθηκε ο πλήρης αποκλεισμός της κόκκινης ζώνης, ο διασκορπισμός μας σε τρία καμπ, ένα convergence centre και δεκάδες μικρές ομάδες δράσης τις μέρες των αποκλεισμών ήταν παραπάνω από αναγκαίος και λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό αποτελεσματικά. Στο όνομα, όμως, μιας τέτοιας καθαρά συμβολικής επιτυχίας (ο τελείως προσωρινός αποκλεισμός της κόκκινης ζώνης), ίσως θυσιάζεται, τελικά, η πολύ πιο ουσιώδης διαδικασία της μεταξύ μας επαφής, επικοινωνίας και δικτύωσης. Επιπλέον, φαίνεται σχεδόν σαν φυσικό επακόλουθο του αυτο-εξορισμού και διασκορπισμού μας η χειρουργικού τύπου καταστολή που ακολούθησε: Στερώντας από τους ίδιους μας τους εαυτούς τη μαζικότητα, σπάμε σε άτομα και μικρές ομάδες και καταλήγουμε απόλυτα ευάλωτοι/ες στα χτυπήματα της αστυνομίας. Φετιχοποιόντας τον ακτιβισμό δρούμε έχοντας από την αρχή εναντίον μας τόσο τη μη επιλογή της τοποθεσίας όσο και το ότι η επιχειρούμενη σύγκρουση γίνεται με στρατιωτικούς, σχεδόν, όρους, κάτι στο οποίο (ευτυχώς!) δεν είμαστε ικανοί/ες.
Για την Αντι-βία, Ξανά.
Και σε τι είμαστε τότε ικανοί/ες; Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή να ανατρέξουμε στην εμπειρία προηγούμενων συνόδων και να δούμε σε ποιά σημεία πετύχαμε. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων των αντι-συνόδων (και του Ροστόκ) είναι πως το black block λειτούργησε σε μεγάλο βαθμό σα μια άμυνα του κόσμου απέναντι στην αστυνομία. Αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζεται γενικά και αναγνωρίστηκε και από τον εκεί κόσμο, ο οποίος στη διαδήλωση του Σαββάτου στο κέντρο του Ροστόκ έμεινε και αναμείχθηκε με το black block, καθιστώντας αδύνατο το οποιοδήποτε ουσιώδες χτύπημα από την πλευρά της αστυνομίας. Φαίνεται πως το συνειδητοποιεί αυτό και η ίδια η αστυνομία και έτσι το Ροστόκ πιθανά να σηματοδοτεί το τέλος στη μέχρι τώρα διάκριση μεταξύ βίαιων και ειρηνικών διαδηλωτών: οι μπάτσοι επιτίθενται πλέον εξίσου και στους δύο. Αν και είναι νωρίς για την εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων, αυτό ίσως και να βοήθησε στη σημαντική αλλαγή που είδαμε σε σχέση με τη αντι-σύνοδο της Σκωτίας: τα πιο μαζικά μπλοκ (όπως της οργάνωσης-ομπρέλας Block G8) είχαν μια πιο έντονη πολυτασικότητα σε σχέση με το 2005 – βρέθηκαν μαζί από Μ.Κ.Ο. μέχρι και ακτιβιστικές ομάδες συγκεκριμένων θεματικών, δίνοντας ένα λιγότερο ρεφορμιστικό χαρακτήρα στο όλο ζήτημα. Αν τα μπλοκ αυτά ήταν εξ' ολοκλήρου ρεφορμιστικά, οι ομάδες τους θα είχαν αποφύγει την οποιαδήποτε αντιπαράθεση με την αστυνομία, κάτι που όμως δε συνέβη. Από αυτή την άποψη η συμφωνία του Campinski δούλεψε: Κάθε ομάδα έδρασε με τον τρόπο που αυτή επέλεξε, σεβόμενη της διαφορετικές επιλογές άλλων ομάδων και χαρίζοντας μια αξιοπρόσεκτη πολυμορφία στις διάφορες δράσεις που έλαβαν χώρα. Φυσικά, το ότι η ATTAC «καταδίκασε και απολογήθηκε» για τη δράση άλλων ομάδων δε προκαλεί την παραμικρή έκπληξη – δε μπορεί να περιμένει κανείς πως μια οργάνωση με τόσο φιλο-συστημικά χαρακτηριστικά θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό.
Επισφάλεια και Εσωτερικοποιημένη Καταστολή.
Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που βρέθηκε στο Ροστόκ ξεπέρασε τα όρια που είχαν τεθεί σε προηγούμενες συνόδους, καταφέρνοντας να λειτουργήσει ανατρεπτικά και, αν όχι ενωτικά, σίγουρα αποφεύγοντας τη σύγκρουση με άλλα κομμάτια του κινήματος. Οι συνθήκες ήταν λοιπόν ιδανικές για να γίνει το βήμα παραπάνω που θα καθιστούσε το Ροστόκ ένα τεράστιο σημείο-ορόσημο στη διαδρομή των αντι-συνόδων. Μα αυτό δε συνέβη. Γιατί όχι; Προσπαθήσαμε να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, το πώς και το γιατί δεν κατατροπώθηκε πλήρως η γερμανική αστυνομία – της οποίας η “σκληρή” φήμη, παρ΄όλα αυτά, κατέρευσε δια παντώς! Κι εκεί, στην προσπάθεια να απαντήσουμε την ερώτηση αυτή, στριβυλίζουν στο μυαλό μας ξανά τα λόγια του ασφαλίτη στο Kreuzberg. Μα είναι όλο και περισσότερος ο κόσμος που έχει το “πρόβλημα” νωρίς: Το χτύπημα της αστυνομίας εδώ είναι πλέον ένα βήμα πριν την πρόληψη. Αρχής γενομένης με τη ουσιαστική συντριβή του κινήματος των Autonomen στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, το γερμανικό κράτος φρόντισε ώστε η οποιαδήποτε νέα γενιά αυτόνομων να μη μπορέσει να σηκώσει κεφάλι εύκολα. Πέρα από την κλασσική, “ευθεία” επίθεση σε γνωστά άτομα και ομάδες, η καταστολή επικεντρώθηκε και τελικά υπήρξε πολύ πιο αποτελεσματική χτυπώντας τις βασικές υποδομές των κινημάτων μας στη γερμανία: Η ύπουλη αλλά τόσο αποτελεσματική “νομιμοποίηση” των καταλήψεων στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα σημαίνει πως το 2007 πάρα πολλοί από αυτούς τους χώρους κινδυνεύουν άμεσα με “νορμαλοποίηση”, ενώ ακόμη και όπου δε συμβαίνει αυτό, άτομα και ομάδες αναγκάζονται να αυτο-κατασταλούν για να αποφύγουν πιθανούς κινδύνους. Έτσι, η αμυντική υπερ-προστασία του ιδιωτικού χώρου στερεί την απαραίτητη επιθετική δυναμική από τις δημόσιες δράσεις και τις παρεμβάσεις μας: Τη δεκαετία του ογδόντα, οι υπογραφές στα συμβόλαια των νόμιμων πια καταλήψεων υπέγραφαν ταυτόχρονα την αυτο-καταστολή των κινημάτων μας δύο δεκαετίες μετά.
Η επιστροφή στην πόλη γενά τις προσδοκίες. Το plan B είχε εδώ και μισό σχεδόν χρόνο κάνει το γύρο του αναρχο-αυτόνομου κόσμου. Σταθερά και καθ' όλη τη διάρκεια των “προετοιμασιών” η φωνή της αντιπρότασης εξέπεμπε δυνατά, τρύπωνε σε νυχτερινούς κύκλους και διέγειρε την εφευρετικότητα και τη φαντασία! Οι στόχοι δεν είναι τα προκαθορισμένα ραντεβού των κυβερνητών, εκεί που μας την έχει στημένη όλος ο κατασταλτικός μηχανισμός. Οι στόχοι είναι οι δομές που καθημερινά μας προκαλούν και μας περιορίζουν, το υποκατάστημα τράπεζας στη γειτονιά, τα μακντοναλτς που δηλητηριάζουν τους πιτσιρικάδες, τα έργα “ανάπλασης”- τουριστικοποίησης στο ιστορικό κέντρο της πόλης, αυτοί που γκρεμίζουν τις τελευταίες μνήμες απο το λόγο του Λιμπνεχτ στο Παλαστ, αυτοί που σχεδιάζουν το νέο Βερολίνο, που για να υπάρχει θα πρέπει κομμάτι-κομμάτι να πουλιέται στα αδηφάγα μάτια των ανιστόριτων ελίτ επισκεπτών από όλο τον πλανήτη. Πολλοί οι στόχοι, πολλές οι “φωτεινές” ιδέες, πολλοί οι σύντροφοι που για αυτές τις ιδέες ταξίδεψαν ως την πόλη με σκοπό να μείνουν και να δράσουν εκεί, να ενισχύσουν το αγωνιώδες κάλεσμα όσων απο τους ντόπιους ονειρεύονταν μια αναλαμπή στο συνεχώς πυκνότερο σκοτάδι των κρατικών σχεδίων εξολόθρευσης κάθε ανατρεπτικής δράσης.
Τα τρένα απο το Ροστόκ κατευθύνονται γεμάτα προς Βερολίνο -ομαδικά εισητήρια αντί για καταλήψεις βαγονιών, δείγμα πεσμένου κλίματος;- η αναχώρηση έχει ήδη ξεκινήσει από Πέμπτη απόγευμα, δεύτερη μέρα μπλοκαρίσματος, διάσπαση ξανά, φεύγουμε κι ας βρίσκονται δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες ακόμη στοιβαγμένοι/ες στα κρατητήρια, διάσπαση. Στο Βερολίνο πίσω, επιτέλους εντός έδρας, επιτέλους αναπνέουμε ελεύθερα, αυτόν τον αέρα που μόνο μέσα στα καμπ βρίσκαμε διαθέσιμο τις μέρες απο τις 2 Ιούνη και μετά... Μέσα στη νύχτα εμφανίζονται τα πρώτα φλαϊερ reclaim the street party στη Hackescher markt, τύποι κουκουλωμένοι τρέχουν με τις γροθιές σηκωμένες, η ένταση ανεβαίνει κατακόρυφα, πού να μας πάρει υπνος, τριγυρνάμε Oranienstrasse, συναντήσεις με ομάδες συντρόφων απο κάθε γωνιά της γης, τι πλάνα παίζουν, εσείς για ποιό σχέδιο πάτε κλπ. Την Παρασκευή όλο το Kreutzberg γεμάτο με φλαϊερς, όλοι περιμένουν αυτό το πάρτυ, τα affinity groups στο απώγειο των συνεννοήσεων, όλοι και όλες έχουν αποφασίσει για το πόστο τους, λιγότερο η περισσότερο πεισμένοι/ες για την απόφαση τους. Τελευταία συνάντηση πριν τη δράση και... το κενό. Ομάδες ντόπιων αποχωρούν από το σχέδιο λόγω... ανεπαρκούς σχεδιασμού; Υπερβολικού ρίσκου; Ξεπερασμένων δυνατοτήτων; Το κενό. Αλλά συνεχίζουμε. Οι υπόλοιποι/ες στα πόστα τους. Το reclaim the street party ξεσπά και επιδιώκει την προσοχή της πόλης, της αστυνομίας, της αεροπορίας, του στρατού... Η νύχτα κυλά βασανιστικά, με το ρολόι στο χέρι, τα ραντεβού πολλά υποσχόμενα, κρατάμε το κέντρο της πόλης αποκλεισμένο μέχρι να πραγματωθούν. 'Ομως ένα-ένα τα νέα έρχονται αποθαρρυντικά. Η μελωδία ενός βιολιού στη Rosentaler Platz, η μόνη μουσική υπόκρουση στο πάρτυ μας! Ο κόσμος που δεν καλέσαμε ζητά να μπεί στη γιορτή, υποστηρίζει αυτό που εμείς αφήσαμε αστήρικτο. Γιατί δεν καλέσαμε όλη την πόλη σ' αυτή τη γιορτή; Το reclaim the streets δεν έγινε ποτέ η πορεία που θέλαμε, δεν έγινε καν πάρτυ γιατί είμασταν λίγοι και είμασταν μόνοι μας. Κινηματική απομόνωση. Το plan B είχε τελειώσει πριν ποτέ ξεκινήσει, πέθανε μέσα μας γιατί ποτέ δεν πιστέψαμε σ' αυτό. Αυτο-καταστολή, ξανά.
Αναίμακτα επιστρέψαμε στα σπίτια μας, στις καταλήψεις, στις γειτονιές μας. Βουτούσαμε βαθιά στις ματιές ο ένας του άλλου μήπως και νιώσουμε τι νιώσαμε... Κάποιοι φεύγουν από τη χώρα, να ενημερώσουν τους δικούς τους, πολλοί παραμένουν για τις ανάγκες της αντι-καταστολής. Άδικα. Η τιμωρία επιτόπια, βάσσερ βέρφερ, πέπερ σπρέυ, γκλομπιές, σπασμένες μυτες, συλλήψεις, κρατητήρια. Η παθητική παρουσία τιμωρήθηκε εξ' ίσου με τη μαχητικότητα. Η προφανής στάση των μπάτσων "δεν υπάρχουν ειρηνικοί διαδηλωτές" έφερε μια καινούρια αντίληψη στους μέχρι τώρα "ειρηνικους" κύκλους των διαδηλωτών: "δεν υπάρχουν ειρηνικές διαδηλώσεις"! Μέσα στη νύχτα της 8ης Ιούνη και αφού οι τελευταίοι σύνεδροι είχαν αποχωρήσει απο την εμπόλεμη ζώνη, αφέθηκαν ελεύθεροι οι τελευταίοι σύντροφοι απο τα μπουντρούμια της δημοκρατίας, για να έρθουν αντιμέτωποι με την παράνοια του νεοναζισμού που τους την είχε στημένη έξω από τα κέντρα κράτησης. Οι δηκηγόροι και πάλι μας έσωσαν, ο νόμος μένει πιά η μόνη διέξοδος διαφυγής απο την παρανοϊκή πραγματικότητα, μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί στο δρόμο της νομιμότητας... Και η επόμενη εβδομάδα δεν έχει τίποτα πια να ζητήσει απο μας, από το convergence space, από τις καταλήψεις, με την αποχώρηση των ισχυρών όλα τελείωσαν.
Τα φώτα σβήνουν, το θέαμα τελείωσε μα η σκηνή δεν είναι ακόμα άδεια, παραμένει γεμάτη με τους καθημερινούς μας τοπικούς αγώνες. Οι σύνοδοι της αντίστασης μας δίνουν την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε, να ανταλάξουμε ιδέες και να οργανώσουμε τις μελλοντικές μας δράσεις. Βλέπουμε τις συνόδους αυτές όχι σαν ένα σημείο-ορόσημο στον αγώνα μας αλλά σαν μια ευκαιρία να εμπλουτίσουμε τις μορφές των τοπικών μας αγώνα και σα μια υπενθύμηση του ότι δε χρειαζόμαστε το θέαμα στο ελάχιστο προκειμένου να ενώσουμε την αντίστασή μας παγκόσμια.